مقالات آموزشی

اکتینوکسات – این ماده ضد آفتاب چقدر ایمن است؟

اکتینوکسات چیست؟

از اکتینوکسات در فرمولاسیون‌های ضد آفتاب به عنوان جاذب شیمیایی UV استفاده می‌شود. اکتینوکسات عمدتاً به دلیل توانایی جذب اشعه ماورا بنفش، که رادیکال‌های آزاد تولید می‌کند، به سلول‌های سالم پوست آسیب می رساند و میزان پیری را افزایش می‌دهد، ارزیابی می‌شود. احتمالاً تاکنون مزایای استفاده از کرم ضد آفتاب روزانه را می‌دانید. اکتینوکسات یک ماده رایج در بسیاری از فرمول‌های ضد آفتاب است.

اکتینوکسات یا اوکتیل متوکسی سینامات یک مایع شفاف و غیر محلول در آب است. این ماده اغلب در ترکیب با سایر ضد آفتاب‌های شیمیایی برای بهبود توانایی‌های محافظتی آن در برابر اشعه‌های مضر خورشید استفاده می‌شود.

در مورد ایمنی این ماده برای استفاده منظم و تأثیر آن بر محیط، به ویژه صخره‌ها، اختلاف نظر زیادی وجود دارد. در حالی که اکتینوکسات برای استفاده‌های مشخص شده در ضد آفتاب‌های موضعی مورد تأیید قرار گرفته و ایمن تلقی می‌شود، شایعات پیرامون ایمنی این ماده هنوز هم وجود دارد. در زیر به نگرانی های مربوط به ایمنی خواهیم پرداخت.

اکتینوکسات چگونه کار می‌کند؟

اکتینوکسات از ترکیب اسید سولفوریک با متانول ساخته می‌شود. این یک ماده ضد آفتاب شیمیایی است که برای فیلتر کردن اشعه UVB از خورشید کار می کند. دو نوع اشعه UV وجود دارد، UVA و UVB. ضد آفتاب شیمیایی مختلفی برای محافظت از پوست شما در برابر یکی از این نوع اشعه ماورا UV بنفش کار خواهد کرد. به همین دلیل است که اکتینوکسات اغلب با سایر مواد ضد آفتاب مانند آووبنزون ​​ترکیب می‌شود. آوبنزون ​​از پوست شما در برابر اشعه UVA محافظت می‌کند.

ضد آفتاب ها از پوست شما در برابر آسیب های ناشی از اشعه UV محافظت می کنند. این شامل سوزش، علائم زودرس پیری و آسیب رادیکال‌های آزاد است. به همین ترتیب، اکتینوکسات از پوست در برابر تولید رادیکال های آزاد محافظت می‌کند.

رادیکال های آزاد از فرآیندی به نام استرس اکسیداتیو تولید می‌شوند. استرس اکسیداتیو عدم تعادل در سطح رادیکال‌های آزاد بدن را ایجاد می‌کند و به بافت‌ها و سلول‌های بدن آسیب می‌رساند. رادیکال‌های آزاد که به آن‌ها گونه‌های اکسیژن واکنش‌پذیر یا ROS نیز گفته می‌شود، یک محصول جانبی طبیعی از فرآیندهای شیمیایی بدن هستند. آن‌ها را به عنوان زباله‌های بدن خود در نظر بگیرید.

رادیکال‌های آزاد می‌توانند جمع شده و عدم تعادل ایجاد کنند. این عدم تعادل به دلیل ارتباط آن با بسیاری از بیماری‌ها و نقش آن در روند پیری مانند ایجاد چین و چروک‌های عمیق، رنگدانه‌ها و از بین رفتن قابلیت ارتجاعی مورد بررسی قرار گرفته است.

از آنتی‌اکسیدان‌هایی مانند ویتامین E یا اسید اسکوربیک همراه با ضد آفتاب‌های شیمیایی برای بهبود توانایی محافظت از پوست در برابر آسیب رادیکال‌های آزاد استفاده می‌شود. حتماً به دنبال فرمول ضد آفتاب با ویتامین E یا C موجود در آن باشید. ضد آفتاب‌های شیمیایی، مانند آن‌هایی که در فرمولاسیون خود دارای اکتینوکسات هستند، به محافظت از پوست در برابر آفتاب سوختگی، پیری و سرطان پوست کمک می‌کنند.

ضد آفتاب شیمیایی در مقابل ضد آفتاب فیزیکی

دو نوع ضد آفتاب در بازار وجود دارد، یکی فیزیکی و دیگری شیمیایی. اکتینوکسات در گروه ضد آفتاب‌های شیمیایی قرار دارد. با این حال، درک تفاوت هنگام تعیین محصول مناسب برای شما ضروری است.

ضد آفتاب‌های فیزیکی

ضد آفتاب‌های فیزیکی با جذب اشعه UV از خورشید و انتقال آن به گرما کار می‌کنند. کرم‌های ضد آفتاب فیزیکی را اغلب با عمل مجدد اشعه ماورا UV بنفش از طریق پوست توصیف می‌کنند. این از نظر فنی درست نیست، در حالی که ضد آفتاب‌های فیزیکی اشعه ماورا بنفش را منعکس می‌کنند، آن‌ها فقط حدود ۱۰٪ از اشعه را منعکس می‌کنند. بقیه اشعه ماورا بنفش جذب می‌شوند و دقیقاً مانند ضد آفتاب‌های شیمیایی به گرما تبدیل می‌شوند. گرمای حاصل از این عمل بسیار ناچیز است و به پوست آسیب نمی‌رساند.

این نوع فرمولاسیون‌ها به استفاده از موادی مانند اکسید روی و تیتانیوم دی اکسید برای ایجاد این محافظت متکی هستند. ضد آفتاب‌های فیزیکی مانعی بین پوست و آفتاب ایجاد می کنند و جذب پوست نمی شوند. آن‌ها به طور کلی طیف گسترده‌ای هستند، به این معنی که از هر دو اشعه UVA و UVB محافظت می‌کنند.

از آنجا که ضد آفتاب‌های فیزیکی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که در بالای سطح پوست قرار می‌گیرند، در صورت استفاده صحیح، غالباً سفید رنگ بر روی پوست باقی می‌ماند.

ضد آفتاب‌های شیمیایی

ضد آفتاب‌های شیمیایی قبل از نفوذ به عمق کافی و آسیب رساندن به پوست، جذب پوست می‌شوند و اشعه‌های مضر آفتاب را جذب می‌کنند. غالباً از ضد آفتاب‌های شیمیایی برای محافظت از طیف وسیع استفاده می‌شود.

در مورد اکتینوکسات، این ماده معمولاً همراه با مواد مسدود کننده UVA استفاده می‌شود زیرا اکتینوکسات در جلوگیری از UVB بهترین نتیجه را دارد. در حالی که اکتینوکسات از UVA محافظت می‌کند، اما مانند UVB محافظت نمی کند بنابراین در ترکیب با ضد آفتاب شیمیایی دیگری استفاده می‌شود.

همچنین، هر دو نوع ضد آفتاب، فیزیکی و شیمیایی، اغلب شامل موادی مانند ویتامین C یا E برای محافظت در برابر آسیب رادیکال‌های آزاد هستند. آسیب رادیکال آزاد به احتمال زیاد در ضد آفتاب‌های شیمیایی بیشتر از ضد آفتاب‌های فیزیکی است، بنابراین جستجوی این مواد در محصول ضد آفتاب مهم است.

آیا اکتینوکسات در واقع بی‌خطر است؟

به طور کلی، اکتینوکسات برای استفاده مشخص در ضد آفتاب ها بی‌خطر تلقی می‌شود. یک تحقیق گسترده وجود دارد که نشان می‌دهد این ماده بی‌خطر است. مطالعات اصلی که هنگام بررسی ایمنی آن ذکر می‌شود، مطالعاتی است که از غلظت زیاد مواد تشکیل‌دهنده استفاده می‌کند، غلظت‌هایی که خارج از محدوده استفاده موضعی ضد آفتاب نیستند.

این مطالعات برای تعیین ایمنی اما با آزمایش شرایط شدید و غلظت زیاد انجام شده است. شواهد اندکی وجود دارد که نشان می‌دهد هنگام استفاده در غلظت‌های استفاده شده در فرمول‌های ضد آفتاب، می‌تواند به پوست آسیب وارد کرد. در ایالات متحده، تحت FDA غلظت اکتینوکسات به ۷.۵٪ و در اتحادیه اروپا، تحت مقررات CosIng، به ۱۰٪ محدود می‌شود.

تحقیقات قابل توجهی در مورد این ماده تشکیل شده است، به خصوص از آنجا که بحث و جدال پیرامون استفاده از آن در سال‌های اخیر افزایش یافته است. بیشتر مطالعات انسانی فقط موارد مربوط به تحریک و آلرژی را ثبت کرده است.

منبع:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
برای مشاوره تماس بگیرید