ساخت خمیردندان

ساخت خمیردندان

تاریخچه استفاده از خمیردندان

سابقه خمیردندان تقریباً به 4000 سال قبل باز می‌گردد.

تا اواسط قرن نوزدهم ساینده‌هایی که برای تمیز کردن دندان استفاده می‌شدند شباهتی به خمیردندان‌های مدرن نداشتند.

مردم در وهله اول به فکر پاک کردن لکه‌های دندان خود بودند و از مواد خشن، گاه سمی برای رسیدن به این هدف استفاده می‌کردند. مصریان باستان از مخلوطی از سرب سبز، گل سرخ (پوسته سبزی که روی فلزات خاصی مانند مس یا برنج در معرض آب نمک یا هوا قرار می‌گیرد) و بخور استفاده می‌کردند. استخوان‌های ماهی توسط چینی‌های اولیه استفاده می‌شد.

در قرون وسطی، شن و ماسه و پوکه از مواد اصلی در فرمول‌های تمیز کردن دندان‌ها هستند که توسط عرب‌ها استفاده می‌شود. عرب‌ها دریافتند که استفاده از چنین ساینده‌های خشن به مینای دندان آسیب می‌رساند. به طور همزمان، اروپا‌ی‌ها از اسیدهای قوی برای از بین بردن لکه‌ها استفاده می‌کنند.

در فرهنگ‌های غربی، از مخلوط‌های خورنده مشابه به طور گسترده‌ای تا قرن بیستم استفاده می‌شد. از نمک سفره نیز برای تمیز کردن دندان استفاده می‌شد.

در سال 1850 یک جراح و شیمی‌دان دندانپزشکی، اولین خمیردندان را اختراع کرد. او 23 ساله بود و در نیولندن، زندگی می‌کرد.

پاسخ مثبت بیماران او را ترغیب به بازاریابی محصول کرد. وی یک آزمایشگاه برای بهبود اختراع خود و یک کارخانه کوچک برای ساخت آن ساخت.

خمیر دندان مدرن برای کمک به از بین بردن ذرات خارجی و مواد غذایی و همچنین تمیز کردن دندان‌ها اختراع شد. هنگامی که در ابتدا برای مصرف‌کنندگان به بازار عرضه می‌شد، خمیر دندان در شیشه بسته‌بندی می‌شد. معمولاً در اوایل قرن بیستم از گچ به عنوان ساینده استفاده می‌شد.

آزمایشگاه‌ شفیلد ادعا می‌کند اولین شرکتی است که خمیر دندان را در تیوب قرار داده است.

خمیردندان
خمیردندان

نقطه عطف بزرگ بعدی در تولید خمیردندان در اواسط قرن بیستم (60-1940) اتفاق افتاد. پس از مطالعات اثبات فلوراید در محافظت از پوسیدگی دندان، بسیاری از خمیردندان‌ها مجدد فرمولاسیون شدند که شامل سدیم فلوراید است.

اثر بخشی فلوراید به طور جهانی پذیرفته نشد. برخی از مصرف‌کنندگان خواهان خمیر دندان بدون فلوراید و همچنین خمیر دندان بدون شیرین‌کننده مصنوعی هستند. معمولاً از شیرین‌کننده‌های مصنوعی ساخارین استفاده می‌شود.

مقدار ساخارین مورد استفاده در خمیردندان بسیار ناچیز است. شرکت‌هایی مانند تام ماین با تولید خمیر دندان‌های حاوی فلوراید و غیر فلوراید و خمیر دندان بدون شیرین کننده مصنوعی به این تقاضا پاسخ دادند.

بسیاری از نوآوری‌های خمیر دندان پس از دستیابی به موفقیت در فلوراید، شامل افزودن مواد با توانایی “ویژه” به خمیر دندان و بسته بندی خمیر دندان است.

در دهه 1990 خمیردندان برای دندان‌های حساس معرفی شد. بیکربنات سدیم و سایر مواد نیز در دهه 1990 با ادعای کمک به از بین بردن جرم دندان و تقویت لثه‌های سالم اضافه شد. برخی از این مزایا تا حد زیادی مورد بحث قرار گرفته و به طور رسمی تأیید نشده است.

خمیر دندان بسته‌بندی شده در پمپ‌ها و تیوپ‌های ایستاده در دهه 1980 معرفی شد و به عنوان یک جایگزین مناسب برای لوله تاشو به بازار عرضه شد. در سال 1984، پمپ کلگیت به طور ملی معرفی شد و در دهه 1990، تیوب‌های ایستاده در سراسر صنعت پخش می‌شدند، اگرچه تیوب‌های جمع شونده هنوز موجود هستند.

مواد اولیه برای تولید خمیردندان

هر خمیر دندان حاوی مواد زیر است: چسب، مواد ساینده، مواد مرطوب‌کننده، طعم‌دهنده‌ها (مواد افزودنی)، شیرین‌کننده‌ها، فلورایدها، سفید کننده‌های دندان، ماده نگهدارنده و آب.

اتصال‌دهنده‌ها

اتصال‌دهنده‌ها خمیر دندان را ضخیم می‌کنند. آن‌ها از جدا شدن اجزای فاز جامد و مایع به خصوص در هنگام ذخیره جلوگیری می‌کنند. آن‌ها همچنین بر سرعت و حجم تولید کف، میزان انتشار طعم و پخش محصول، ظاهر خمیر دندان روی مسواک و قابلیت شستشو آن از روی مسواک تأثیر می‌گذارند.

برخی از اتصال‌دهنده‌ها شامل: صمغ کارایا، بنتونیت، آلژینات سدیم، متیل سلولز، کاراگینان و سیلیکات آلومینیوم منیزیم هستند.

مواد ساینده

مواد ساینده برای از بین بردن پلاک و شل شدن ذرات روی دندان‌ها، قسمت‌های بیرونی دندان‌ها را می‌مالند. ساینده‌ها همچنین به میزان تیرگی خمیر یا ژل کمک می‌کنند. ساینده‌ها ممکن است بر قوام، ارزش و طعم خمیر تأثیر بگذارند. بعضی ساینده‌ها نسبت به سایرین بیشتر هستند و گاهی منجر به آسیب غیرضروری به مینای دندان می‌شوند.

ساینده‌هایی که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند سیلیس هیدراته (سیلیس نرم‌شده)، کربنات کلسیم و بی‌کربنات سدیم (جوش شیرین) هستند. ساینده‌های دیگر شامل دی کلسیم فسفات، سولفات کلسیم، تری کلسیم فسفات و آلومینای هیدراته سدیم متافسفات هستند. هر ساینده خاصیت تمیز کنندگی کمی متفاوتی دارد و ممکن است ترکیبی از آن‌ها در محصول نهایی استفاده شود.

عوامل کف‌کننده (سورفکتانت)

آن‌ها کشش سطحی آب را کاهش می‌دهند تا حباب تشکیل شود. حباب‌های متعدد با هم کف می‌کنند. سورفکتانت به حذف ذرات از سطح دندان كمك می‌كند و معمولاً ترکیبی از یک الکل آلی یا یک اسید چرب با یک فلز قلیایی است.

پودرهای معمولی سدیم لوریل سولفات، سدیم لوریل سولفو استات، سولفوسوکسینات سدیم دی اوکتیل، سولفولاورئات، لاریل سارکوزینات سدیم و سدیم استئاریل لاکتات هستند.

رطوبت‌گیرها

رطوبت گیرها آب را نگه می‌دارند تا خمیر را در خمیر دندان حفظ کنند.

فازهای جامد و مایع خمیر دندان را در کنار هم نگه می‌دارند. آن‌ها همچنین می‌توانند خنکی و یا شیرینی را به خمیر دندان اضافه کنند. این باعث می‌شود که هنگام استفاده از خمیردندان احساس خوبی در دهان ایجاد شود. بیشتر خمیردندان‌ها از سوربیتول یا گلیسیرین به عنوان ماده مرطوب کننده استفاده می‌کنند. از پروپیلن گلیکول همچنین می‌توان به عنوان ماده پاک‌کننده استفاده کرد.

طعم‌دهنده‌ها

خمیر دندان‌ها حاوی طعم‌دهنده‌ای هستند تا خوش طعم شوند. نعناع متداول‌ترین عطر و طعم مورد استفاده است زیرا به شما احساس طراوت می‌بخشد. این احساس شادابی نتیجه تهویه طولانی مدت توسط صنعت خمیر دندان است.

طعم‌دهنده‌های نعناع حاوی روغن‌هایی هستند که در محیط گرم دهان نوسان می‌کنند. این عمل متغیر احساس خنک‌کننده را در دهان ایجاد می‌کند. رایج‌ترین طعم دهنده‌های خمیردندان، نعناع هندی، نعناع فلفلی، سبزی زمستانی و دارچین هستند. برخی از طعم‌دهنده‌های عجیب و غریب خمیر دندان شامل بوربن، چاودار، انیسون، میخک، تره، گشنیز، اکالیپتوس، جوز هندی و آویشن است.

ساخارین
ساخارین

مواد شیرین‌کننده

علاوه بر طعم‌دهنده‌ها، خمیردندان‌ها حاوی مواد شیرین‌کننده هستند که به دلیل داشتن مواد پاک‌کننده، آن را برای کام خوشایند می‌کند. شیرین‌کننده‌هایی که معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرند (سوربیتول و گلیسیرین) که حدود 60٪ قند سفره دارای سطح شیرینی هستند.

آن‌ها به طعم مصنوعی نیاز دارند تا خمیر دندان خوش طعم شود. ساخارین رایج‌ترین شیرین‌کننده‌ای است که استفاده می‌شود، اگرچه برخی از خمیردندان‌ها حاوی آسپارتام هستند.

سدیم فلوراید
سدیم فلوراید

فلوراید

فلوراید با افزایش استحکام دندان پوسیدگی را کاهش می‌دهد. سدیم فلوراید متداول ترین فلوراید است. سدیم پربورات به عنوان ماده سفید کننده دندان استفاده می‌شود. بیشتر خمیردندان‌ها حاوی ماده نگهدارنده p-هیدروکسی بنزوات هستند.

روند ساخت خمیردندان

توزین و مخلوط کردن

1 پس از انتقال مواد اولیه به داخل کارخانه، مواد اولیه به صورت دستی و مکانیکی توزین می‌شوند. این دقت در نسبت مواد تشکیل دهنده را تضمین می‌کند. سپس مواد با هم مخلوط می‌شوند. معمولاً ابتدا مخلوط گلیسیرین و آب انجام می‌شود.

2 تمام مواد در مخلوط کن مخلوط می‌شوند. دما و رطوبت مخزن از نزدیک مشاهده می‌شود. این امر برای اطمینان از ترکیب صحیح اهمیت دارد..

پر کردن تیوب‌ها

3 قبل از اینکه تیوب‌ها با خمیر دندان پر شوند، خود لوله از زیر یک دمنده و خلا عبور می‌کند تا از تمیزی آن اطمینان حاصل شود. در این مرحله گرد و غبار و ذرات از بین می‌رود. لوله بسته شده و انتهای مخالف آن باز می‌شود تا دستگاه پر کننده بتواند خمیر را بارگیری کند.

4 بعد از اینکه مواد با هم مخلوط شدند، لوله‌ها توسط دستگاه پر کننده پر می‌شوند. برای اطمینان از تراز شدن صحیح لوله، دستگاه نوری لوله را می‌چرخاند. سپس لوله توسط پمپ نزولی پر می‌شود. پس از پر شدن، انتهای آن مهر و موم شده (یا چین‌خورده) بسته می‌شود.

بسته‌بندی و حمل و نقل

5 بعد از پر شدن تیوب‌ها، آن‌ها را وارد جعبه‌های مقوایی می‌کنید.

6 جعبه‌ها به انبارها و فروشگاه‌ها حمل می‌شود.

سایر مقالات:

انقضا شامپو
پسوریازیس
اختلالات پوستی
بطری پلاستیکی آب

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

12 − نه =

Call Now Buttonبرای مشاوره تماس بگیرید