کشف الکل چه سالی بود🔔

نقد و بررسی کشف الکل در چه سالی صورت گرفت؟

زکریای رازی کاشف الکل که بود؟

تاریخ کشف الکل به چه سالی و توسط چه کسی برمیگردد؟ تجدید حیات تمدن اسلامی در خاور نزدیک در قرن هفتم پس از میلاد و گسترش آن به امپراتوری ایران و غرب، فرصت‌هایی برای دسترسی به نوشته‌های فارسی، یونانی و رومی در فلسفه و پزشکی فراهم کرد.پزشکان و فیلسوفان اسلامی بر اساس مشاهدات و تجربیات خود به آن نوشته‌ها پرداخته و گاه به چالش کشیده‌ شده اند. از جمله این پزشکان فیلسوفی که جالینوس را تحسین و به چالش می‌کشند، زکریای رازی بود که به‌عنوان بزرگ‌ترین پزشک اسلام و قرون وسطی توصیف شده است.

ابوبکر محمد بن زکریای رازی معروف به رازی در سال 251 هجری شمسی در شهر باستانی ری در نزدیکی تهران به دنیا آمد. او الکل و اسید سولفوریک را کشف کرد. همچنین مواد را به‌عنوان گیاهان، مواد آلی و معدنی طبقه‌ بندی کرد. وی در 30 سالگی به تحصیل پزشکی پرداخت. به‌علاوه باید افزود که زکریای رازی نویسنده‌ای پرکار با بیش از 184 متن در پزشکی بود که 40 مورد از آنها در حال حاضر موجود است.

از جمله آثار وی می‌توان به:

  • کتاب المنصوری
  • کتاب الحاوی
  • کتاب جودری و الحسابة

اشاره کرد.

تاریخ کشف الکل
رازی صلاحیت‌ها و معیارهای اخلاقی را برای طبابت وضع کرد. زکریای رازی نه تنها یکی از مهم‌ترین پزشکان و فیلسوفان ایرانی عصر خود بود، بلکه نوشته‌های او برای قرن‌ها به متون آموزشی اساسی در دانشکده‌های پزشکی اروپا تبدیل شد.استاد او در طب علی بن سهل ربان طبری، پزشک و فیلسوفی بود که در خانواده‌ای یهودی در مرو، طبرستان یا ایران امروزی به دنیا آمد.

ابن ربان در زمان حکومت خلیفه عباسی معتصم به اسلام گروید و به خدمت دربار درآمد و در زمان خلیفه متوکل نیز در دربار حضور داشت.رازی طب و احتمالاً فلسفه را نیز نزد ابن ربّان آموخت؛ بنابراین علاقه به فلسفه معنوی را می‌توان در این استاد جستجو کرد. زکریای رازی به‌سرعت از معلم خود پیشی گرفت و به یک پزشک مشهور تبدیل شد.

تاریخ کشف الکل توسط زکریای رازی به همراه چگونگی و هدف آن

حدود 900 سال پیش، محمد زکریای رازی در حالی که تلاش می‌کرد مس را به طلا تبدیل کند، در آزمایشگاه خود کشف کرد که چگونه الکل درست کند. سپس به بغداد رفت تا یکی از برجسته‌ترین دانشمندان، پزشکان و فیلسوفان زمان خود شود.رازی مانند اندیشمندان وقت خود، کیمیاگر عرب و جابر بن حیان، در دیدگاه‌های کیمیاگری خود تحت تأثیر نظریه ارسطو در مورد عناصر اربعه قرار گرفت. کیمیاگران عرب سیستم ارسطویی را با توجه به ترکیب مواد معدنی اصلاح کرده بودند که به‌موجب آن دو عنصر جیوه و گوگرد مسئول یک ماده معین بودند.

این عناصر موادی هستند که همه فلزات از آنها تشکیل شده‌اند. این نظریه گوگرد جیوه بعدها در میان متفکران اروپایی، به‌عنوان مثال، اسحاق نیوتن، بسیار تأثیرگذار شد. رازی به این گوگرد و جیوه، جزء سوم را اضافه کرد؛ یک اصل نمکی (که بعدها توسط پاراسلسوس دوباره مطرح شد). به نظر رازی، فلزات از ذرات این اجزای عنصری تشکیل شده‌اند، در حالی که هویت فلز به روابط بین این ذرات تقسیم‌ناپذیر و فضاهای خالی بین آن¬ها بستگی دارد.

رازی در اواخر عمر نابینا شد که به گفته برخی منابع، این فرآیند نتیجه فعالیت خستگی‌ناپذیر او بوده است؛ چرا که گفته می‌شود که او حدود 200 اثر نوشته است. بر اساس منابع دیگر، نابینایی او در نتیجه شکنجه بوده است، مجازاتی که او برای تولید فلزات گران‌بها از طریق تبدیل کیمیاگری شکست خورد. به‌راستی که رازی اندیشمند بزرگی بود.

میانگین امتیازات ۵ از ۵
از مجموع ۱ رای

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
برای ادامه، شما باید با قوانین موافقت کنید

فهرست